صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

چرا تحمل روایت پَلشتی ها را در "خانه پدری" نداریم؟

نقد لازمه پیشرفت یک ملت در زمینه های مختلف است و سینما مهم ترین رسانه در زمینه شناسایی آسیب های اجتماعی و فرهنگی به شمار می رود. اما زمانی که به مقوله نقد به منزله خصومت ورزی نگاه شود همیشه باید منتظر این بود که گروهی گروه دیگری را به بهانه های مختلف متهم کنند.این که چشم ها بروی حقایق یک جامعه بسته شود به معنای وجود نداشتن آن حقایق نیست بلکه به این معنی ست که گویا به هر دلیلی قدرتی نمی خواهد مردم از حقایق آگاه شوند .

 در طول تاریخ بسیار تکرار شده فیلم هایی که منتقد زشتی های یک فرهنگ، جامعه و حکومت بوده اند تا به این وسیله  فرهنگی غلط را از جامعه حذف کنند.

- زیبای آمریکایی: فیلمی از سام مندز درباره فروپاشی نهاد خانواده و روابط شکست خورده انسان غربی که برای فرار از پوچی و ناامیدی دل به ارتباطات نادرست و سطحی می بندند. (توصیه می شود اگر فیلم را ندیده اید حتماً یکبار فیلم را ببینید) این فیلم برنده 5 جایزه اسکار از جمله اسکار بهترین فیلم شده است.

- بولینگ برای کلمباین: فیلمی مستند درباره کشتار دبیرستان کلمباین که همزمان نگاه منتقدانه ای نسبت به قوانین حمل سلاح و ترسی که در وجود مردم این کشور ریشه دوانده دارد. این فیلم در سال 2003 برنده بهترین فیلم مستند از آکادمی فیلم اسکار شده است.

- فارنهایت 11/9: فیلمی درباره دستمایه قرار دادن اتفاقات 11 سپتامبر توسط آمریکا جهت حمله به افغانستان و عراق. فیلمی ضد جنگ که اتفاقا باز هم ساخته کارگردان فیلم بولینگ برای کلمباین یعنی مایکل مور است.

-12 سال بردگی: فیلمی که به نقد قوانین برده داری می پردازد و به عنوان برگی از تاریخ، نشان می دهد در غرب به اصطلاح مهد آزادی روزگاری چه بلایی بر سر سیاهپوستان و رنگین پوستان آمده است.

326498_755

اینها فقط چند نمونه ی جزئی از فیلم هایی است که اتفاقاً توسط کارگردانان غربی و در خود غرب ساخته شده است! البته اگر از ده ها فیلمی که در کشور خود ما هم دوبله شده و از شبکه های تلویزیونی بارها پخش شده اند بگذریم که در عموم این فیلم ها آخر یک ماجرای جاسوسی یا ترور یا... به رئیس جمهور، معاون و... آمریکا بر می گردد! البته این مسئله فقط مختص به هالیوود نیست.

انصافاً تا حالا فیلم هندی دیده اید که پر از باندهای خلاف و پلیس های رشوه بگیر، فقر و دزدی و آدم کشی نباشد؟ اصلاً یکی از قوانین نانوشته فیلم های هندی اینست که شخصیت اصلی فیلم در کنار رقص و آواز فوج فوج آدم بد و منفی بکشد و به تنهایی کل ساختار غلط کشور را اصلاح کند! وضعیت در دیگر کشورهایی که صنعت فیلمسازی شان حرفی برای گفتن دارد تقریباً به همین منوال است. بهتر است کمی قضیه را بازتر کنیم.

در واقع هالیوود، بالیوود و... سالهاست که متوجه شدند به راحتی می توان از ابزار سینما برای ارتقاء فرهنگ یک جامعه استفاده کرد و درست به همین دلیل است که لابه لای ده ها فیلم هالیوودی که بر ضد دیگر کشورها ساخته می شود فیلم هایی نیز وجود دارد که به نقد خود جامعه آمریکا می پردازد، چراکه دست اندرکاران هالیوود به درستی می دانند که ایراد گرفتن از دیگران به تنهایی کافی نیست و جامعه ای که از درون نقد نشود و فقط به نقد دیگران بپردازد جامعه ای نیست که راه تعالی را در پیش گرفته باشد.

شاید این سؤال مطرح شود که مایکل مور که فیلم ساز هالیوودی نیست و مستقلاً فیلم می سازد پس نمی تواند مثال درستی باشد. در جواب باید گفت دقیقاً نکته قابل تأمل همینجاست! مایکل مور فیلمسازی است که به نظر مستقل می اید و به هالیوود هم وابسته نیست پس طبیعاً نباید مورد اقبال هالیوود قرار گیرد اما از اسکار جایزه می گیرد، اسکاری که انگ سیاسی بودن به آن زده می شود به فیلمی جایزه می دهد که سیاست های آمریکا را نقد می کند!

326499_736

در واقع رسالت فیلمساز طرح مسائلی است که در جامعه اش اتقاق افتاده یا می افتد و اگر قرار باشد سینمایی از ترس به اصطلاح سیاه نمایی مسائل و معضلات جامعه اش را مطرح نکند و دست به تولید فیلم های خنثی بزند چه دردی از جامعه اش دوا می کند؟ بودن با نبودن این سینما چه فرقی به حال مردم یک جامعه دارد؟ بنابراین در میان میلیاردها دلار بودجه ای که هالیوود و دیگر کشورها برای پیشبرد سیاست های پشت پرده شان صرف می کند بودجه ای نیز برای ساخت فیلم های مستقل تر در نظر گرفته می شود.

همه اینها را گفتیم تا برسیم به فیلم "خانه پدری" ! احتمالاً تا کنون همه از ماجراهایی که برای فیلم اتفاق افتاد با خبر شده اند و نیازی به بازگو کردن مجدد آن نیست فیلمی که بر سر اکران شدن یا نشدنش جنجال های زیادی به پا شد و در نهایت نیز اکران نشده، توقیف شد!

منتقدان فیلم ساخته کیانوش عیاری را به سیاه نمایی متهم می کنند و معتقدند که تصویری نادرست از جامعه ایران ارائه می کند در جواب این دسته از منتقدان دلسوز باید گفت که مگر نه اینکه لابه لای صفحات حوادث روزنامه ها پر شده از اخبار قتل و فرزند کشی و دختر کشی؟ (به دلیل تلخی خبرها از ذکر آنها خودداری می شود) در مورد ایران 100 سال پیش حرف نمی زنیم منظورمان ایران همین امروز است! توقیف اکران "خانه پدری" فقط و فقط پاک کردن صورت مسئله است و به حل مشکلات هیچ کمکی نمی کند.

در واقع صحبت نکردن در مورد یک موضوع به معنی این نیست که آن موضوع اصلاً وجود نداشته یا ندارد بلکه نوعی خود فریبی است. البته قطعا تخصص ما در زمینه روانشناسی جرائم بسیار ناکافی است ولی شاید بتوان گفت اگر می شد بی پرده در مورد برخی عقاید غلط و کور جامعه حرف زد شاید امروز شاهد وقوع اتفاقاتی مشابه از جنس "خانه پدری" نمی شدیم.

از طرفی برخی دیگر از منتقدین علاوه بر ایرادهای فوق معتقدند فیلم دارای نقاط ضعف ساختاری بسیاری است و در واقع فیلم خوبی محسوب نمی شود. قصد ما در این نوشتار نقد فیلم نیست  اما پرسشی که مطرح می شود اینکه در حال حاضر غیر از "خانه پدری" فیلم ضعیف دیگری اکران نمی شود؟ آیا سینمای ایران تا بدین اندازه پیشرفت کرده که "خانه پدری" تنها فیلم ضعیف حال حاضر آن محسوب می شود؟ پاسخ قطعاً منفی است و به جرأت می توان گفت خانه پدری یک سرو گردن از برخی فیلم های در حال اکران بالاتر است پس ای کاش اجازه داده می شد که در فضای اکران با دیگر فیلم ها رقابت کند و مردم عیار عیاری را مشخص کنند.

پاداشت : معصومه رضا

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها