صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

یادداشت‌های روزانه جشنواره‌ (12): «مصادره» ساخته مهران احمدی

قرار گرفتن یک فرد ساده لوح و البته رقیق القلب که هیچ گرایش سیاسی و شاه دوستانه‌ای ندارد در شغلی که لازمه‌ی آن خشونت و بی‌رحمی‌ست می‌توانست ما را با یک موقعیت طنز ناب و متفاوت روبرو کند اما احمدی آنقدر که به فضاسازی فیلمش اهمیت داده برای فیلمنامه ارزش قائل نبوده است.

mosadere

مصادره اولین ساخته مهران احمدی به لحاظ نوع روایت، روایتی شبیه به نهنگ عنبر دارد و حضور رضا عطاران بیشتر تماشاگران را به یاد آن فیلم می‌اندازد. فیلم روایتگر داستان زندگی اسماعیل مسئول خرید ساده لوح ساواک است که حتی به درستی نمی‌داند شغلش چیست و دقیقا چه کاری انجام می‌دهد.

قرار گرفتن یک فرد ساده لوح و البته رقیق القلب که هیچ گرایش سیاسی و شاه دوستانه‌ای ندارد در شغلی که لازمه‌ی آن خشونت و بی‌رحمی‌ست می‌توانست ما را با یک موقعیت طنز ناب و متفاوت روبرو کند اما احمدی آنقدر که به فضاسازی فیلمش اهمیت داده برای فیلمنامه ارزش قائل نبوده است.

در «مصادره» ما با یک فیلم داستان‌گو طرف هستیم که سعی دارد به جای آنکه به دیالوگ‌های طنز تکیه کند، با موقعیت‌هایی که می‌سازد از تماشاگران خنده بگیرد. خلاقیت کارگردان در ساختن فضاهای فانتزی و بدیع از آمریکای جنوبی جالب است. فیلم شروع خوبی دارد و امیدها را برای دیدن یک طنز موقعیت خوب و ایده آل زنده می‌کند اما از میانه‌های فیلم به بعد به سراغ همان شوخی‌های معمول کلامی می‌رود و از جایی که تکه پرانی‌های سیاسی فیلم بیشتر و بیشتر می‌شود فضاسازی خوب ابتدایی کمرنگ شده و به کلی از دست می‌رود.

رابطه‌های شخصیت‌های فیلم مثل اسماعیل و همسرش که اهل آمریکای لاتین است و رابطه زکریا و اولین دوست زندگی‌اش که او را برادر صدا می‌زند اکثرا کمیک و بامزه شده است. حضور مهران احمدی در نقشی متفاوت هم جالب توجه است. بازیگران به خصوص هومن سیدی و بازیگران خارجی بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد فضای کلی فیلم را به خوبی گرفته‌اند.

فیلم به شدت وابسته به عطاران است به گونه‌ای که حتی وقتی در یک صحنه حضور ندارد تماشاگر حوصله‌اش سر می‌رود.

مشکل اساسی فیلمِ احمدی فیلمنامه‌ای‌ست که در بیشتر صحنه‌ها از فضاسازی عقب می‌ماند و به جای داستان پردازی و شخصیت پردازی متناسب با ساختار، شاهد درگیری های لفظی جناح‌ها و عقاید مختلف در فیلم هستیم که روایت فیلم را به بیراهه می‌برد.

. شاید مهران احمدی به کمک نویسنده ای توانمند تر در آثار بعدی خود بتواند این نقص ها را برطرف کند. اما به دور از انصاف است اگر اشاره ای به نقاط قوت دیگر فیلم از جمله چهره جو و موسیقی متن متناسب با فضای طنز اشاره نکنیم، نقاط قوتی که به سبب ضعف در فیلمنامه کمتر به چشم خواهند آمد.

نویسنده: مونا باغی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها