صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

یادداشتی بر سه نمایش «سیزیف» ، «شاه ماهی» ، «آبی مایل به صورتی»

با سه نمایش پرطرفدار «سیزیف»، «شاه ماهی» و «آبی مایل به صورتی» بیشتر آشنا شوید.

شاه ماهی


شاه‌ماهی(رضا بهاروند)

پردیس تئاتر شهرزاد/ ساعت 21

نمی‌شود به همین سادگی از کنار شاه‌ماهی گذشت؛ از جزییات حساب شده‌ای که بازتاب روزگار عجیب و غریب اهالی جزیره‌ است، جزیره‌ای فرامو‌ش‌شده در ناکجاآباد. روایتی از آدم‌های گرفتار که تن داده‌اند به اسارت. انتخابی میان ماندن و رفتن ندارند، یا باید بمانند و همه چیز را از نو بسازند یا باید بمانند و به اسارت عادت کنند. متن شاه‌ماهی روی کاغذ ایده‌‌های جذابی دارد که تا حدودی در اجرا هم به نتیجه رسیده است. محدود نبودن  به زمان مشخص(و حتی مکان) ذهن مخاطب را از قید و بند هر محدودیتی رها می‌سازد اما از سوی دیگر این فرصت را به او می‌دهد تا در پس‌زمینه‌ی این قصه‌ای نه چندان دور، نشانه‌ها و اشتراکاتی پیدا کند و کم‌کم در همان ساحل و قوانین دست‌و‌پاگیر کیسان(امیر جدیدی) با جماعت ِگرفتار، همراه و زمین‌گیر شود. اینجا همه قربانی هستند، قربانی چرخه‌ی بی‌پایانی که از کیسان و ظلمی که در حق او شده آغاز می‌شود و تک‌تک اهالی جزیره را گرفتار می‌کند. خشم بی‌انتهایی در وجود کیسان انباشته شده و او را به جایی رسانده که دیگر هیچ مرهمی برای فقدانی که گریبانش را گرفته وجود ندارد، حتی اگر به جای یک نفر، چندین و چند بچه شبانه‌روز او را بابا صدا بزنند و از او حرف‌شنوی داشته باشند، بازهم بی‌فایده است. شاه‌ماهی از طراحی صحنه‌ی متناسب با فضای متن تا طراحی نور و البته بازی خوب گروه بازیگران(در راس آن‌ها امیر جدیدی)، به‌اندازها‌ی درست پرداخت شده که مخاطب را تا پایان با خود همراه می‌کند.



سیزیف(محمد برهمنی)

تئاتر مستقل تهران/ ساعت 19

سیزیف خیره‌کننده است و بیش از هر چیز این را مدیون بازیِ درخشان و چشمگیر بازیگرانش به‌ویژه اسماعیل گرجی‌ست که در هر رفت و برگشت انگار بازیگر دیگری روی صحنه می‌آید؛ گرجی درست در لحظاتی که متن کم می‌آورد یا گنگ و مبهم می‌شود، نمایش را نجات می‌دهد و ریتم کار را روی یک مسیر مشخص حفظ می‌کند. محمد برهمنی مخاطب را جدی می‌گیرد و همه چیز را حاضر و آماده از همان ابتدا در اختیارش نمی‌گذارد بلکه قدم به قدم او را وارد بازی میان دو شخصیت اصلی می‌کند و زمینه‌ای فراهم می‌آورد تا مخاطب هم در این روایت پیچیده از فروپاشی سهمی داشته باشد. سیزیف لحظات درخشان و تماشایی کم ندارد و در میان ترافیک تئاتری این روزها چندین پله از بسیاری اجراها جلوتر می‌ایستد اما با این وجود با اجرای پیشین برهمنی(زندگی در تئاتر) فاصله دارد.


آبی مایل به صورتی(ساناز بیان)

تماشاخانه سپند/ ساعت 21

آبی مایل به صورتی مخاطب را گرفتار می‌کند، ذهن و حواسش را همان‌جا، روی صندلی‌های سالن نگه می‌دارد؛ میان آدم‌هایی که فرصت زندگی را از دست داده‌اند، نه این‌که خودشان بخواهند، نه! فرصت زندگی از آن‌ها دریغ شده، مرگ تدریجی را تجربه کرده‌اند اما همچنان می‌جنگند، حتی در اوج نااميدي. ممکن است برای چند ثانیه اندوه عمیقی که سال‌هاست توی چشم‌هایشان ته‌نشین شده را فراموش کنند و از تکرارِ شادی کوتاه یک جشن، چشم‌هایشان کودکانه برق بزند اما خند‌ه‌های کوتاه‌شان که تمام شود باز یادشان می‌افتد که بیست‌و‌نه سال دیرتر از دیگران باید تولدشان را جشن بگیرند، یادشان مي‌افتد تا کی می‌توانند با کار سخت به زندگی ادامه بدهند، یادشان ميفتد  چه کسی هستند یا چه کسی باید باشند و حالا نیستند، یادشان مي‌افتد هنوز باید بجنگند برای به‌دست آوردن فرصتی که از آن‌‌ها دریغ شده، باید سال‌ها بجنگند برای حقوق اولیه‌ی یک انسان، باید مبارزه کنند با آدم‌هایی که آسان قضاوت می‌کنند و برچسب می‌زنند به این و آن. آبی مایل به صورتی در دومین دوره‌ی اجرا هم‌چنان تکان‌دهنده‌ست؛ تمرینِ کنار آمدن با آدم‌هایی که ناخواسته شبیه دیگران نیستندو  گرفتار جامعه‌ای شده‌اند که آن‌ها را بخاطر خودخواهی و نا‌آگاهی‌ پس می‌زند و راه را بر تک‌تک‌شان سد می‌کند. تماشای دوباره‌ی این اجرا بعد از یک سال و نیم هم‌چنان تاثیرگذار است به همان اندازه‌ی بار اول‌. دو ساعت، خود را بسپارید به متن و کارگردانی بسیار خوبِ ساناز بیان و بازی درخشان گروه بازیگران به ویژه بهنام شرفی و امین میری.

نویسنده: فرناز خزاعی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها