صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

یادداشت خواندنی جواد طوسی پس از تماشای فیلم «هجوم»

طوسی با اشاره به برخوردهای تند و دافعه برانگیز تماشاگران در سال ۵۲ پس از تماشای مغولها نوشته که خوشحال شده وقتی فیلمی مثل هجوم تماشاگران قابل توجه و صبوری دارد

هجوم
جواد طوسي در اعتماد نوشت :

چند شب قبل كه فيلم «هجوم» شهرام مكري را در پرديس چارسو ديدم، پس از خاتمه فيلم در مسير خروجم از سالن و مواجه شدن با صحبت ها و عكس العمل هاي جسته و گريخته تماشاگران كه اكثر قريب به اتفاق شان نسل جوان بودند، ناخودآگاه ياد تماشاي فيلم «مغول ها» پرويز كيمياوي در سينما كاپري (بهمن فعلي) در سال ١٣٥٢ افتادم. آن واكنش هاي تند و دافعه آميز را با اين برخورد انعطاف پذير تماشاگران «هجوم» مقايسه كردم و به اين واقعيت رسيدم كه سطح فكري و درك بصري قشر سينماروي جامعه ما ارتقا پيدا كرده است. البته خودم هم در آن سن و سالي كه «مغول ها» را ديدم با فرم و شيوه بيان غيرمتعارفش ارتباط تنگاتنگي برقرار نكردم، ولي انتظار نداشتم كه بعضي از تماشاچي هاي عصباني به جان صندلي هاي سينما كاپري بيفتند و آن گونه خودشان را خالي كنند.

به هرحال در قبال آن همه فيلم بزن برويي و بشكن و بالابنداز، پرويز كيمياوي با حس و نگاه تجربي و آوانگاردش جاي كسي را تنگ نكرده بود. وقتي كه صبوري تماشاگران فيلم «هجوم» كه تعدادشان هم كم نبود و آشنايي شماري از آنها را با كارگردان اين فيلم و شيوه كارش ديدم، خوشحال شدم كه در مقابل تماشاچي انبوه «اكسيدان» و «گشت ٢» و «خالتور» و «ثبت با سند برابر است»، فيلمي ساختارشكن و تجربي همچون «هجوم» نيز مخاطبين خاص خودش را دارد. اگر نوع مواجهه با اين گونه آثار مبتني بر شناخت و درك عميق سازنده اش باشد، نه ادا و خودنمايي، بايد باز شدن چنين فضاي متفاوت و متكثري را به فال نيك گرفت.

به هرحال «هجوم»، حتي در مقايسه با آثار قبلي شهرام مكري، فيلم پيچيده اي است كه در آن مي توان شيطنت هاي سازنده اش و بازي حساب شده او با ژانرهاي سينمايي و قالب هاي بياني مختلف را ديد. اتفاقا خودم از آن جمله اشخاصي هستم كه از پيچيدگي عامدانه و متظاهرانه در يك اثر هنري كه ديدنش را به اعمال شاقه تبديل كند، خوشم نمي آيد. آنچه «هجوم» را در اين كولاژ مفهومي و فرماليستي موفق و قابل دفاع مي كند، باورپذير بودن اين دنياي غريب آخرالزماني است. مكري اين تسلط و كارايي را دارد كه ما را با راوي اصلي خود (علي) همراه كند و در موقعيت هاي گوناگون قرار دهد و تصورات و محاسبات ذهني مان را مرحله به مرحله به هم بزند، مقتولين و قاتلين را در دنياي كابوس گونه اش تكثير كند تا به «عدم قطعيت» ايمان آوريم. منتها اين اصرار او به استمرار يك فرم ثابت و يك تيك «پلان سكانسي» با همه متفاوت بودن اجراهاي ابژكتيو و سوبژكتيوش، مي تواند به كليشه تبديل شود.

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها