صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

یادداشت‌های روزانه جشنواره‌ (7): «امیر» ساخته نیما اقلیما

نیما اقلیما یکی از دو کارگردانی‌ست که با اولین فیلم خود در جشنواره فجر حضور دارد. فیلم اولی که نه آنقدر خوب است که ما را به آینده کارگردانش امیدوار کند نه آنقدر ضعیف که باعث شود کارهای آینده او را دنبال نکنیم. فیلم در صورت اکران حتما به بخش هنر و تجربه خواهد رفت.

amir

نیما اقلیما یکی از دو کارگردانی‌ست که با اولین فیلم خود در جشنواره فجر حضور دارد. فیلم اولی که نه آنقدر خوب است که ما را به آینده کارگردانش امیدوار کند نه آنقدر ضعیف که باعث شود کارهای آینده او را دنبال نکنیم. فیلم در صورت اکران حتما به بخش هنر و تجربه خواهد رفت.

کارگردان فیلم بیش از حد دلبسته فرم است گویی فرمی را در ذهن انتخاب کرده و سپس تصمیم گرفته برای آن یک داستان دست و پا کند. همین است که با سوژه ای تکراری و شخصیت‌هایی پا در هوا روبرو هستیم.

مهمترین ایده فرمی فیلم قاب‌ بندی‌های نامتعارف آن است. فیلم پر از قاب‌هایی‌ست که شخصیت‌ها در گوشه نیمه پایینی تصویر قرار می‌گیرند و بیشتر تصویر را فضای خالی و وسایل صحنه پر می‌کند. این ایده در خدمت داستان انتخاب شده است چرا که شخصیت اصلی فیلم فردی تنها و انزوا طلب است و فیلم خواسته با این نوع فیلمبرداری حس تنهایی و انزوا را القا کند اما انقدر مبهوت ایده خود شده است که با استفاده بیش از اندازه آن را هدر می‌دهد و تصاویر بی‌معنی می‌شوند. درحالیکه این روش قاب‌بندی اگر درست استفاده می‌شد حتی با وجود افراط در نسبت محل قرارگیری موضوع در قاب، می‌توانست در حس بصری تماشاگر تاثیر مطلوبی داشته باشد.

بهترین قاب فیلم که هم از نظر بصری زیباست هم تا حدودی کارکرد فیلمنامه‌ای دارد مربوط است به سیگار کشیدن امیر در بالکن. نشان ندادن تصویر کودک نیز می‌تواند اشاره به نادیده گرفتن او از دید بزرگسالان به ویژه پدر و مادرش باشد.

اما همه این ایده‌های بصری که به صورت پراکنده در جای جای فیلم با آن‌ها مواجه می‌شویم زمانی می‌توانست تاثیر گذار باشد که ما با فیلمنامه‌ای قوی طرف بودیم آنوقت سیگار کشیدن های پی در پی شخصیت اصلی با بازی میلاد کی‌مرام می‌توانست معنا پیدا کند. کی‌مرام در نقش فردی که قرار است به تنهایی بار مشکلات خانواده و دوستان خود را بر دوش بکشد بازی آرامی دارد و با حذف کردن هیجان از بازی خود و درک درست از موقعیت بازی کنترل شده و قابل قبولی ارائه می‌دهد.

طنز هادی کاظمی کمدی نامتناسبی در فیلم دارد و در بیشتر صحنه‌ها به هجو نزدیک می‌شود. بازی سحر دولتشاهی قابل باور است و روند کند و آرام فیلم را بهتر می‌کند اما بازی سایر بازیگران در حد کلیشه‌های سریال‌های تلویزیونی‌ست.

در کل فیلم امیر را می‌توان مجموعه‌ای از ایده‌های بصری نامنسجم دانست که با فیلمنامه‌ای بسیار ضعیف همراه شده و بی‌نتیجه مانده است.

نویسنده: مونا باغی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها