صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

یادداشت‌های روزانه جشنواره‌ (10): «لاتاری» ساخته محمدحسین مهدویان

فیلم حتی یک بازی متوسط هم ندارد. بازی دختر با توجه به این که اولین حضورش جلوی دوربین را تجربه می‌کند قابل قبول است و از ساعد سهیلی و جواد عزتی و سایر شخصیت‌های فرعی فیلم نیز بازی‌های خوبی می‌بینیم. اما مهمترین برگ برنده فیلم بی‌شک هادی حجازی‌فر است.

latari

فیلم لاتاری جزو کنجکاوی ‌برانگیزترین فیلم‌های امسال است از آن جهت که مهدویان بعد از دو تجربه موفق قبلی خود که هر دو داستانش در دهه شصت می‌گذشت، تصمیم گرفته فیلمی بسازد که در زمان حال می‌گذرد و سوژه‌ای ملتهب را برای فیلمش انتخاب کرده است که پیش از ساخت حواشی بسیاری پیرامونش شکل گرفته بود. فیلم از لحاظ ساختاری همچون آثار قبلی مهدویان خوش‌ساخت است. فیلمبرداری و موسیقی کاملا در خدمت داستان است  و به جذابیت فیلم کمک می‌کند.

فیلم حتی یک بازی متوسط هم ندارد. بازی دختر با توجه به این که اولین حضورش جلوی دوربین را تجربه می‌کند قابل قبول است و از ساعد سهیلی و جواد عزتی و سایر شخصیت‌های فرعی فیلم نیز بازی‌های خوبی می‌بینیم. اما مهمترین برگ برنده فیلم بی‌شک هادی حجازی‌فر است. او که در نقش مرد عملگرای عصبی که شوخ طبعیِ بُرنده‌ای دارد ظاهر شده است، در هر سکانسی که حضور دارد آنقدر تماشایی‌ست که گاهی فیلمنامه پرحفره فیلم را فراموش می‌کنیم.

داستان هر چند دیر اما خوب شروع می‌شود. سکانس‌های دو نفره‌ی دختر و پسر داستان به ویژه گردش آن‌ها در محله‌های قدیمی تهران و ساندویچ خوردنشان باتوجه به توانایی مهدویان در ساختن سکانس‌های شهری خوب در آمده است.

اولین مواجهه با فیلم لاتاری حتی معمولی ترین مخاطبان سینما را هم یاد قیصر و حاج کاظمِ آژانس شیشه‌ای می‌اندازد اما هر چقدر که آن دو در زمانه خودشان قهرمان و پیش‌رو بودند شخصیت‌های اصلی داستان لاتاری مرتجع و واپسگرا هستند. قیصر و حاج کاظم در تنگنای ناعادلانه‌ای گرفتار شده بودند که هیچ راهی جز قانون شکنی برایشان وجود نداشت و اعمالشان در عین احساسی بودن منطقی هم بود.

توصیه به این که هر کسی می‌تواند چاقویی به دست گرفته و دنبال انتقام شخصی برود حرف خطرناکی‌ست که در دنیای امروز کمی خنده‌دار هم به نظر می‌آید در نتیجه لاتاری ناخواسته باعث کوچک شمردن معضلی به این بزرگی می‌شود و آن را در حد انتقام شخصی پایین می‌آورد. مهدویان ترجیح داده به جای بررسی ریشه‌ای معضلی که مطرح می‌کند انگشت اتهامش را به سمت دشمن خارجی بگیرد و فیلمی عام پسند بسازد که با دیالوگ‌های گل درشت درباره ناموس در سالن سینما مورد تشویق قرار بگیرد. فیلم حتما طرفداران زیادی پیدا می‌کند و در گیشه موفق خواهد بود اما بعید است خود مهدویان نیز به ماندگار بودن فیلمش امید داشته باشد.

نویسنده: مونا باغی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها