صفحه اصلی پیگیری خرید جدول فروش فیلمها تفریحی هنر و تجربه تئاتر کمدی تئاتر کودک بازارچه برنامه آینده سینما تخفیف تماس با ما

جنگ برنده ندارد / نقدی بر فیلم «تنگه ابوقریب» ساخته بهرام توکلی

تنگه ابوقریب بیشتر از آن که داستان آدم‌ها باشد تصویر منقلب کننده‌ی یک مکان است. داستان حفظ منطقه‌ای مهم و استراتژیک به نام تنگه ابوقریب، با نیروهایی اندک و در بدترین شرایط ممکن در حالی که تنها چند روز بیشتر به پایان جنگ زمان باقی نمانده است.


فیلم «تنگه ابوقریب» یک موقعیت مهم جنگی را چنان حیرت انگیز و تکان دهنده و نفسگیر ترسیم می‌کند که محال است پس از روشن شدن سالن تاریک سینما تصاویری که دیده‌اید و تجربه‌ای که از سر گذرانده‌اید را به راحتی فراموش کنید. 

بهرام توکلی که او را به ساختن فیلم‌های جمع و جور در لوکیشن‌های محدود و البته با داستان‌های قوی می‌شناختیم، در اولین تجربه خود در زمینه فیلم‌های جنگی به بهترین شکل تیم حرفه‌ای پشت صحنه و جلوی دوربین خود را هدایت کرده است. او فیلمسازی‌ست که تصویر را خوب می‌شناسد و به خوبی می‌داند قابش را چگونه ببندد و عناصر را چگونه بچیند تا ما را وادار کند چشم از پرده برنداشته و با لذت، تمام گوشه و کنار قاب‌هایش را بکاویم. و باور کنیم هرچقدر هم که چهار کاراکتر اصلی شوخی کنند و بخندند، در حال تماشای لحظه‌ای آرام قبل از طوفانی مهیب هستیم.

 
دوربین خضوعی ابیانه درست مثل یک چشم با ظرافت زیادی به دنبال سوژه‌ها حرکت می‌کند و با جسارت زیادی، به بهانه جلوه‌های ویژه سراغ فرم پلان‌های کوتاه و استفاده از تدوین نمی‌رود و در عوض با استفاده از برداشت‌های طولانیِ مستندگونه باعث می‌شود مخاطب خود را وسط میدان ببیند. امیرحسین قاسمی به عنوان صداگذار و رشید دانشمند به عنوان صدابردار هم کارشان را به خوبی انجام داده‌اند و با وجود صداهای انفجار مهیب هیچ دیالوگی از دست نمی‌رود.

 درست‌ترین راه ارتباط برقرار کردن با «تنگه ابوقریب» از راه تصویر است تصاویری که بی‌رحمانه پی در پی می‌آیند و روح تماشاگر را خراش می‌دهند. مردم عادی را می‌بینیم که به دلیل جنگ آواره شده‌اند، کودکان بی‌پناهی را می‌بینیم که از ترس صدای بمب و خمپاره درجا خشکشان زده است، نگاه مات و خیره قربانیان حمله شیمیایی و سربازانی که ترس راهِ رفتن و ماندن را به رویشان بسته است، رزمندگان لب‌تشنه‌ای را می‌بینیم که از بی‌آبی گلویشان خشک‌شده است و توان حرف زدن ندارند اما اسلحه به دست گرفتند و نجنگیدند، دفاع کردند.

دستاوردهای تنگه ابوقریب تنها به عوامل فنی آن که شامل فیلمبرداری عالی، طراحی صحنه پرجزئیات  و موسیقی متنی حماسی که بدون خودنمایی کار خودش را انجام می‌دهد، محدود نمی‌شود. توکلی جهان‌بینی خاص خودش را نیز در فیلم گنجانده است و به همین دلیل توانسته در بخش فیلمنامه و ساختن شخصیت‌ها به خوانشی نو برسد.

شخصیت‌های اصلی داستان قهرمان‌های بی‌نام و نشانی هستند که به هیچکدام از قهرمان‌هایی که سابقا در فیلم‌های جنگی می‌دیدیم شباهت ندارند. در واقع ما در تمام طول فیلم با آدم‌های معمولی‌ای طرف هستیم که نگران می‌شوند، عصبانی می‌شوند، گاهی می‌ترسند و برای غلبه به ترسشان به یکدیگر کمک می‌کنند. شبیه همان سکانس ابتدایی، وقتی چهار کاراکتر اصلی میز را ترک می‌کنند، دوربین ثابت می‌ماند، میزی را نشان می‌دهد که سایه‌اش روی زمین افتاده است و در نیمه‌های داستان وقتی شخصیتها در موقعیتی بی‌بازگشت گیر افتادند حسن (امیر جدیدی) یادش می‌افتد آب هویجش نیمه کاره مانده و به شوخی آرزو می‌کند کاش تمامش می‌کرد. یا سکانسی که مجید (جواد عزتی) به علی می‌گوید اینجا هر کسی بیشتر بترسد زودتر می‌میرد. و نمونه‌های بسیار دیگری که توکلی به دور از دیالوگ‌های شعاری از دل همین مراوده‌ها و گفتگوهای ساده‌ی مردانی که سایه‌ مرگ را روی سرشان می‌بینند به معانی و مفاهیم عمیق انسانی می‌رسد.

در بخشی از فیلم مجید (جواد عزتی) به علی (مهدی قربانی) می‌گوید: «کم کم یاد می‌گیری که از چیز‌هایی که دوست نداری هم عکس بگیری». این دیالوگ کلیدی دقیقا همان کاری است که توکلی کرده، او با تصاویر دلخراشی که دوست نداشته فیلم ساخته و از بینندگانش هم می‌خواهد به پاس احترام به تاریخ و برای فرار از فراموشی یاد بگیرند به تماشای تصاویری بنشینند که دیدنشان برای هیچکس لذت بخش نیست اما نتیجهاش احساس علاقه و غرور دلپذیری‌ست که در پایان فیلم نسبت به جوانان گردان عمار خواهید داشت.

 خرید بلیت فیلم تنگه ابوقریب



 به بهانه اکران فیلم «تنگه ابوقریب» به بیان جزئیات کامل این واقعه تاریخیِ مهم و سرنوشت ساز پرداخته‌ایم.
که از طریق این لینک میتوانید مشاهده کنید. 

 نویسنده : مونا باغی

دیدگاه‌ها

شماهم دیدگاه خود را بنویسید. بعد از تایید سینماتیکت منتشر می‌شود.

آخرین دیدگاه‌ها